Ramajana. Lisioł Staroindyjski

Ramajana. Lisioł Staroindyjski

Ramajana to słynny epos staroindyjski, odpowiadający za kreowanie świadomości w całych Indiach, gdyż jak subkontynent długi i szeroki, każdy o nim słyszał. Dodatkowo pomaga oswoić codzienność, prezentując Dharmy dla każdej kasty oraz okresy życia, czyli coś na kształt norm społecznych – ergo wzór odpowiedniego zachowania i lista wymaganych obowiązków. I pomyśleć, że wszystko to jest zawarte w VII częściach opowiadających o Drodze życia Ramy. Nic dziwnego, że Lisioł musiał się temu przyjrzeć bliżej, z pomocą książki „Ramajana. Epos Staroindyjski” w opracowaniu Elżbiety Walter.

Dowiedział się więc Lisioł na naradzie bogów, że problem jest spory z władcą rakszasów – Rawaną. Zwłaszcza że rakszasowie to potężne demony, jedzące ludzie na śniadanie, obiad i kolacje. W dodatku mają syndrom północnicy, przez co najpotężniejsi są w środku nocy. Dlatego Wisznu postanowił podzielić się na cztery części i odrodzić w żonach króla Dasarathy. Proste prawda? W ten sposób narodziło się czterech braci, wszyscy wyjątkowo zdolni i niesamowici, a jednak Rama wciąż będzie się na ich tle wyróżniać. Lisioł z pewną dozą ciekawości śledził trasę Ramy, prowadzącą po trupach demonów, przez specjalne próby i naukę różnych zaklęć aż do celu. Tyle że tutaj wraz z osiągnięciem achievmentu za zabicie głównego przeciwnika, podróż się nie kończy, a przechodzi do Księgi Ostatniej.

Po tysiącach lat pokoju, dobrodziejstwa i bogactwa, jak to zwykle bywa, poddani Ramy namieszali. I to tak poważnie. Jeśli kibicowaliście Sitcie i jej determinacji, to teraz będziecie pod jeszcze większym wrażeniem, aczkolwiek Rama to mocno odczuje. Dobrze wiedzieć, że nawet bóstwa tej skali mogą popełniać błędy, albo jak to potocznie się mówi „przesadzić”. Trzeba jednak tutaj pamiętać, że Wisznu podzielił się na cztery części i kiedyś musi się złożyć ponownie w całość. Uważni czytelnicy już się domyślają zapewne, co to oznacza.

Lisioł musi jednak pisnąć, że lektura do łatwych nie należy. Dla Europejczyków ten styl pisania, gdzie na każdym kroku opowiada się dodatkową opowieść, mającą wyjaśnić np. skąd dany demon się wziął, może być niezrozumiały.