LISIOŁ CZYTA

Wielkie Lisioły wojskowe Lisioł jako mistrz strategii zawsze zdawał sobie sprawę z tego, jak szerokie jest pojęcie słowa „strategia”, które stanowczo wychodzi poza obszar pola bitwy. W sposób całkiem przystępny tłumaczy to Jeremy Black w książce „Wielkie strategie wojskowe”. Otóż strategia to wszystko, co jest nam potrzebne, żeby zrealizować dany cel. To będzie zaopatrzenie, sojusze, rozwój technologiczny, itp. Kto grał kiedyś w gry Paradoxu, to wie, o czym Lisioł piszczy. Wojna nie jest oderwanym od polityki i zależności międzynarodowych tworem, wręcz przeciwnie, jak mawiał Carl Von Clausewitz – wojna jest narzędziem polityki. Książka jest ewidentnie popularnonaukowa, z naciskiem na człon „popularno-”. Czytając, ma się wrażenie, jakby siedziało się na wykładzie. Dla zaawansowanych w temacie wzmianki typu „nie należy zapominać o wpływie klimatu, pogody i pór roku na taktykę, działania operacyjne i strategię” są jak banały, podobnie jak tłumaczenie polityki dynastycznej w XVII...

Dungeon Meshi. Lisioły i smakołyki. Tom 7 Na obszarze wiecznej zimy ciężko o nieco ciepła, dlatego drużyna stara się coś zaimprowizować. Lisioła jednak najbardziej zainteresował krem jajeczny na parze z rybą z lodowego golema, również gotowaną na parze. Zapytacie skąd ryba z lodowego golema? Cóż to dość ciekawa historia, gdyż w ekosystemie nawet lochów nic nie ginie *Lisioł patrzy, jak rdzeń golema wypada Senshiemu i spływa kanalizacją w dół*. W 7 tomie serii „Delicious in Dungeon” autorstwa Ryoko Kui poznajemy nieco bliżej Izutsumi – hybrydę kota i dziewczyny. Jej głównym atutem – zaskoczenia nie ma – jest zwinność. Do tego nieokrzesany charakter wywołuje półnagie sceny dla wszystkich fanów. Lisioł musi przyznać, że średnio za tą postacią przepada. Drużyna kontynuuje swoją podróż i podczas gdy Marcille się uzewnętrznia, Lisioł zauważa kwiatek z niedojrzałym jagnięciem *zacieranie łapek*. Im dalej tym ciekawiej. W końcu zaczynamy odkrywać rąbka tajemnicy odnośnie szaloneg...

Mieszko. W ogniu Lisioła Czas na czwarty tom historii Mieszka pod przyjemną grillową nazwą „Mieszko. W ogniu pomsty” pióra Daniela Komorowskiego. Ognia w tym tomie nie zabranie, można wręcz pisnąć, że czasem trzeba coś spalić, żeby coś innego ocalić *mruknął Lisioł, budując spory stos*. Trzeba przyznać, że autor lubi aktywne kobiety. W książce każda dziewoja ma jakiś problem albo plan. To drugie nie zwiastuje niczego dobrego, zwłaszcza dla Gniemira, który postanawia pomścić śmierć pierworodnego. Zemsta zemstę napędza *mruknął Lisioł* Mieszko już dość dobitnie udowodnił, że potrafi się zamienić w prawdziwą pożogę, ale mimo tego wciąż trafiają się śmiałkowie, którzy próbują swojego szczęścia z Mieszkiem. Na przykład taki Gorazd. Dzięki takim typkom Lisioł mógł wziąć udział w niejednym starciu. Zwłaszcza że ramię Sulibora mu przypasowało do tego zadania. To dobry punkt obserwacyjny do kierowania bitwą i udzielania mądrości wszelakich, zwłaszcza że co niektórzy daliby się zabi...

    Lińba Finałowy czwarty tom serii „Piast Zdobywca” Krzysztofa Jagiełły pod nazwą Hańba trzyma nas w niewoli od początku. Ścibor i Samboja siedzą pod kluczem z powodu oskarżenia o morderstwo. Raz mają więcej wolności, więc pomagają na Lipowej Górze w codziennych obowiązkach mieszkańców, raz mogą mniej i nie są w stanie wyjść nawet z chaty. Jest to uciążliwe życie, a umysł Ścibora nie znosi bezczynności. Trudno się też dziwić jego nienawiści wobec Piasta. W końcu trzeci tom dobitnie sugeruje rozejście się dróg przyjaciół – Piast jasno deklaruje swoją nienawiść i – puff! – w czwartym tomie nie ma po tym śladu. Dodatkowo nie otrzymujemy odpowiedzi na pytanie, kto zabił i wrobił Ścibora, co Lisioł zapisuje na minus. Zwłaszcza że wątek rozpadającej się przyjaźni jest bardzo ciekawy, ale mało rozwinięty. Z jednej strony Piast stara się chronić Ścibora, nawet deklaruje swoją przyjaźń, z drugiej strony, bohaterowie kompletnie ze sobą nie rozmawiają, nie mówiąc o poważnej rozmo...