Książka kucharska Lisiołów

 

 

 Książka kucharska Lisiołów

Trzeba przyznać, że Lisiołowi blisko jest do elfa – jest przystojny, mądry, długowieczny i procentowy, a przy tym jaki skromny! Nic więc dziwnego, że futrzak nie mógł przejść obojętnie koło „Książki kucharskiej elfów” pióra Roberta Tuesleya Andersona. Jakież to dania inspirowane losami elfów Tolkiena można zaserwować na swój stół?

Nie trzeba być wróżką, żeby wiedzieć, że mięso nie gości zbyt często na elfickim stole. Spodziewajcie się więc głównie przepisów wegetariańskich, ryb i owoców wszelkiej maści. Oczywiście kurczak czy inne mięsiwo też się czasem trafi np. Bażant z jeżynami z Wielkiego Zielonego Lasu.

Menu zostało podzielone na: śniadania, lekkie posiłki, dania główne, ucztowanie i wspólne posiłki (to dla gości), desery i słodkości oraz napoje. Trzeba przyznać, że wewnątrz książki jest mieszanka przepisów inspirowanych Władcą Pierścieni oraz Silmarillionem – apetycznie. Mamy więc i wegańską jajecznicę Berena, śniadaniowe babeczki z Silmarilami (nie pokazywać Fëanorowi), danie na wesele Aragorna i Arweny oraz herbatniki Galadrieli. Lisioł jak zawsze poleca sprawdzać czas gotowania np. zapiekanka wołowa Thranduila futrzaka zaskoczyła prawie 12-godzinnym czasem przygotowania.

Książka posiada ładne fotografie i rysunki, ale ma też jeden minus. Górne nazwy potraw są pisane zdobioną, stylizowaną czcionką. W praktyce Lisioł założył okulary, a i tak nie zawsze był w stanie rozszyfrować, co tam napisali, zwłaszcza jeśli przyszło czytać elficką nazwę np. „kurczak z maaaa… mar… mas… eeeee”?. Na szczęście przepisy są pisane normalną czcionką, podobnie jak spis treści, więc zawsze można sobie sprawdzić *Futrzak skanuje menu* kurczak z Nargothrondu, a więc to był N a nie M. Można to potraktować jako plus książki. Poczuć się jak prawdziwy odkrywca, albo zabawić się w zabawne czytanie razem ze znajomymi, zwłaszcza po odpowiedniej ilości ponczu króla elfów leśnych.