Czyngis Chan. Architekt lisiołowego świata

Czyngis Chan. Architekt lisiołowego świata

Lisioł rozłożył swą jurtę wojownika na stepach Mongolii, co oświadczył całemu światu, wbijając przed wejściem sztandar duchowy. Niech wszyscy wiedzą, że z Jego Wielką Lisiołkowatością nie ma co zadzierać – lisi sztandar nie czerpie mocy z wiatru, on jest wiatrem! Jeśli chcecie wiedzieć, o czym teraz Lisioł piszczy i czemu sztandary duchowe były tak ważne, futrzak poleca Wam lekturę książki „Czyngis Chan. Architekt Nowoczesnego Świata” pióra Jacka Weatherforda. Pora dowiedzieć się, jak mocny był sztandar Czyngis Chana.

Lisioł musi przyznać, że autor bardzo generalizuje i podchodzi zbyt „entuzjastycznie” do tematu. Najlepiej pokazać problem na przykładzie „Niemal w każdym kraju podbitym przez Mongołów po początkowym szoku i zniszczeniach [...], następował rozkwit wymiany międzykulturowej, rozwój handlu i wyniesienie cywilizacji na wyższy poziom”. Lsioł nie jest przekonany czy spalony do gołej ziemi Budapeszt albo Kraków to znak wejścia cywilizacji na wyższy poziom. To tak jakby powiedzieć, że po pierwszym szoku, mieszkańcy Ameryki Południowej zostali włączeni do kręgu kultury europejskiej. Próba określenia Czyngis Chana jako wodza jednoczącego świat i niosącego „kaganek oświaty” jest śmiechu warta. Zapewne próba podboju Japonii również wynikała z potrzeby niesienia cywilizacji *mruknął złośliwie Lisioł*. Jednym piśnięciem hagiografia w nowym wydaniu.

Po wstępie, który spokojnie można nazwać zakłamywaniem historii, przechodzimy do serca książki, czyli historii Czyngis Chana oraz poznania codzienności ludów stepowych. Warto jednak zwrócić uwagę, że Tajna Historia Mongołów, na której książka jest oparta, jest tylko jednym źródłem. Otrzymujemy więc dalszą część obrazu ze wstępu, gdzie zawarte europejskie opisy Mongołów są określane mianem „błędnych spostrzeżeń”. Dobrze więc. Opisów bitwy pod Legnicą mamy sporo i w ramach swojej wspaniałomyślności Mongołowie między innymi oblegali Legnicę, jeżdżąc z głową Henryka Pobożnego wbitą na pikę, co autor przeoczył, jak wiele innych rzeczy. Tak wygląda ocenianie Imperium, żeby pasowało do konkretnej tezy. Lisioł wątpi, żeby podbite narody Mongołów witały kwiatami.