Ugoszczone Lisioły

Ugoszczone Lisioły

Antologia opowiadań grozy z XIX wieku „Duch na rozstaju dróg” tak się Lisiołowi spodobała, że z ochotą sięgnął po kolejną z XIX i początku XX wieku pod tytułem „Ugoszczone duchy”. W środku znajdziecie 24 opowiadania z nutką grozy 7 autorów. Pora wyruszyć na łowy!

Lisioł musi przyznać, że tutejsi księża są zrobieni ze stali. Coś im w środku nocy gada, albo podczas mszy, a ci, zamiast uciekać, analizują, co to może być. Ba! Starają się zdobyć jak najwięcej informacji o danym duchu. Do tego magiczny jasiek oraz zemsta zza grobu. Lisiołowi bardzo się spodobały opowiadania pierwszego autora -  Rogera Patera - czego nie można powiedzieć o Sabine Baring-Gould, która przytłacza wręcz liczbą opisów. Antologię mają to do siebie, że często są nierówne. Na szczęście dziwna opowieść obyczajowa na fundamencie religii i miłości przywróciła właściwy rytm. Trzeba przyznać, że opowiadania na religijności tutaj stoją, co świetnie oddaje ducha tamtych czasów.

Wracając jednak do fabuły, Lisioł miał nieco problemów z nawiedzonymi szachami, ale to nic, czego nie da się spalić w kominku! Nieco bardziej romantycznie poszło z zauroczeniem malarza stuletnim obrazem. Lisioł musi przyznać, że kurz bywa niezwykle uwodzicielski. Natomiast na spory prawne, futrzak poleca interwencje z zaświatów. Zawsze działa!

Tytułowe opowiadanie to istne szaleństwo! Lisioł z dużym zdziwieniem przyglądał się mieszkańcom starej posiadłości, rozprawiającym o goszczeniu duchów. Do tego wręcz grobowa atmosfera przy obiedzie oraz istna rozpusta taneczna na kolację. Widać stary dom i podstarzały ród potrzebują świeżej krwi kogoś spoza familii, żeby przetrwać.

Książka krąży wokół trzech tematów: religia, sztuka oraz miłość. Ten ostatni temat ewidentnie nosi znamiona swoich czasów, aż Lisioł zacytuje „bierze w posiadanie wszystkie pory jej ciała” *lisi rechot rozbawienia*. Co gorsze jednak to opowiadanie pokazuje, że kiedyś kobiety były uznawane wyłącznie za słabe, bezwolne i potrzebujące mężczyzny, aby mogły być spełnione. Dobrze, że to już tylko historia, a nie rzeczywistość.